F.R.I.E.N.D.S

Bu yazıda ne kadar şanslı olduğumu anlatacağım. 

Friends koydum yazının başlığını çünkü izlediğim en iyi diziydi. 10 sezon sonunda onlardan biri gibi hissetmiştim kendimi. Çünkü samimilerdi. Biriyle dost olabilmek için gamsız olmalarına gerek yoktu. İletişim konusunda ise hepsinde birer master degree. Birbirleri ile ilgili bir sorunları olduğunda bunu açık açık konuşabiliyorlardı. Etrafımdaki insanlarda gördüğüm en büyük eksik, iletişim problemi. Belki de insanların tahammülü kalmıyor. O zaman da sanki diretmek manasız, birine karşı tahammülün bittiyse, on yıllık anılara sığınıp, yalandan bir şeyleri zorla itelemeye gerek yok. 

Dedektif olma hayalimden ötürü mü bilinmez gözlem yapma ihtiyacım hiç bitmiyor. İnsanların hareketlerini gözlemliyorum. Birbirleri ile olan iletişimlerini de. Neden bu kadar kalbi ağ tutmuş insan var diye soruyorum kendime. Mutsuz insanlardan çok yoruldum. Mutsuz ve bencil arkadaşlıklarından da. Kendi başarısızlıklarından dolayı etrafındaki insanların başarılarına sevinemeyen, mümkün mertebe rol yapan, gıybet gruplarından. Had aramıyorum bu yazıyı yazarken sadece gözlemlerimden bahsediyorum. İnsanlara her daim ihtiyacımız var ama bu sayı on beş olmak zorunda değil. Bir kişi ile bile yetebiliyor bazen. Yeterki kalbi temiz olsun. Seninle sevinebilsin, seninle üzülebilsin. 

Bu tür ilişkiler ütopik değil. İşte tam bu noktada ilk cümleye bağlıyorum yazımı. Hiç mi birbirimize ilgi göstermediğimiz zamanlar olmadı, hiç mi birbirimizi kırmadık, hiç mi küfretmedik, hiç mi birbirimizin arkasından atıp tutmadık. Bunların hiç biri önemli değil. Mesafe desen, hiç önemli değil. Hüznümü de sevincimi de paylaştığım güzel insanlar. Kimisi Adana'ya gitti, kimisi İzmir'e, kimi orada, kimi yanımda. Ne olursa olsun aynı sıcaklıkla konuşabildim, sarılabildim. Aylarca görüşmedik ama sanki daha dün yan yana gibiydik. Benim çok kötü olduğum zamanlar, arkadaşımın en mutlu günü oldu, yanında oldum. Benim en güzel günümde, o çok kötüydü, yanımda oldu. Babam hep der, "Arkadaşlar mühimdir, sakın kaybedeyim deme." Egolarından tamamen arınmış ve kendine güveni olan dostlar edinin. O zaman zaten kaybetmek olanaksız oluyor.